Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2013

door Jerry Mager
gepost op ‘nelpuntnl’  – dinsdag 7 mei 2013

“I have always found the word ‘Europe’ on the lips of those who wanted something from others which they dared not demand in their own names!”

German Chancellor Otto von Bismarck, 1880

“One basic formula for understanding the Community is this: ‘Take five broken empires, add the sixth one later, and make one big neo-colonial empire out of it all.’”

Professor Johan Galtung, Norwegian sociologist, “The European Community, a Superpower in the Making”, 1973, p. 16

Lord Nigel Lawson, zes jaar minister van financiën onder Margaret Thatcher, is van mening dat Groot Brittannië het zinkende schip moet verlaten en uit de EU moet stappen.
Lawson legt de vinger op de zere plek: de EU na invoering van de muntunie, is niet langer die EU waar Engeland ooit lid van werd: “The heart of the matter is that the very nature of the European Union, and of this country’s relationship with it, has fundamentally changed after the coming into being of the European monetary union and the creation of the eurozone, of which – quite rightly – we are not a part.” Strikt genomen is de naam EU ook niet van toepassing op Engeland, Denemarken en Zweden, wanneer de EU synoniem wordt gedacht aan de EMU, de Europese monetaire unie met de euro als munteenheid. Lawson wil eigenlijk voorkomen dat GB straks de EMU wordt ingerommeld. Engelands optreden zal door Denemarken en Zweden met argusogen worden gevolgd.

Lawson stemde in 1975 vóór toetreding tot de Europese Gemeenschappelijke Markt (European Common Market), zoals de EU in 1975 heette, maar zegt dat hij in 2017 voor uittreden uit de EU zal stemmen.
Lawson: “You do not need to be within the single market to be able to export to the European Union, as we see from the wide range of goods on our shelves every day.” Lawson is van mening dat Engelands uittreden uit de EU: “Far from hitting business hard, it would instead be a wake-up call for those who had been too content in “the warm embrace of the European single market” when the great export opportunities lay in the developing world, particularly Asia. “Over the past decade, UK exports to the EU have risen in cash terms by some 40%. Over the same period, exports to the EU from those outside it have risen by 75%,” he added.”
Lawson is ook afkerig van de Brusselse regelzucht, die hij toespitst op de recente plannen om een financiële transactiebelasting (een soort Tobin-tax) in te voeren: “ Withdrawing from the EU would also save the City of London from a “frenzy of regulatory activism”, such as the financial transactions tax that Brussels is seeking to impose.”

Nigel Lawson speelt de kaart van de ‘ financial transaction tax’ intelligent uit en met een goed gevoel voor timing, immers: de financiële jongens die de huidige Britse regering stevig aan een touwtje hebben, zullen ongetwijfeld gevoelig zijn voor dergelijke argumenten, die rechtstreeks aan hun belangen raken. Voor hen is het idealistische idee van een Verenigd Europa, waarin alle Menschen Brüder sind und werden, vooral een marketing middel voor de massa’s. Het toekennen van de Nobelprijs aan de EU past daar wonderwel in. Wat we precies onder Europa dienen te verstaan, is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Lawson is in ieder geval van mening dat Europese superstaat (een Grossmacht) niets voor de Britten is.

De Europese Economische Gemeenschap (EEG),
opgericht op 1 januari 1958, bood het platform voor eenwording via een gemeenschappelijke, interne markt. Die formule was zeer geschikt om de pluralistische Europese naties en culturen geleidelijk aan samenwerking te laten wennen. Allengs zouden de voordelen – misschien zelfs het inzicht van de nóódzaak –om te komen tot een meeromvattender politiek-fiscale unie, ingang hebben kunnen vinden. Helaas echter houden politici er eigen ambitieuze agenda’s op na en koesteren zij voor zichzelf carrière-plannen. Dit nog afgezien van de middelmatige kwaliteiten bij menigeen die het in de Brusselse Europa-snoepwinkel op de een of andere manier voor het zeggen hebben.

Op de invoering van een eenheidsmunt, de euro op 1 januari 2002 in twaalf landen van de Europese Unie rustte van meet af een zware risico-hypotheek. De muntunie had ingebakken constructiefouten waarvan de onmogelijkheid van (tijdelijk) uittreden van een lid misschien de voornaamste was. Een duidelijk teken aan de wand van de ieder-voor-zich-mentaliteit was de schending van het stabiliteitspact door grote lidstaten. Het vertrouwen in de euro kreeg een gevoelig klap. Daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
Met lede ogen moeten voorstanders van een verenigd Europa (een langetermijn onderneming) aanzien hoe de weerzin groeit tegen het Europa-project zoals dat ons door de strot wordt geduwd.

“There is no such thing as society”
Twee punten van aandacht bij de uitlatingen en het voornemen van Nigel Lawson:
1) Lord Lawson was minister van Financiën onder Margaret Thatcher en van mevrouw Thatcher stamt de uitspraak die zij in Women’s Own magazine (31 october 1987) deed: “there is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families.” Dus zeker ook geen grote Europese eenheidssociety, waar de zwakke broeders door de anderen op sleeptouw móeten worden genomen – niemand kan immers uitstappen;
2) in Engeland fungeert het recht vooral op basis van jurisprudentie, gewoonterecht en statutair recht. Dit in tegenstelling tot de meeste Europese landen die het recht op schrift stellen, in wetboeken vastleggen. Centraal opgelegde wetten zijn de Britten wezensvreemd. Vandaar die uithaal van Lawson naar Brussel als centrum van “frenzy of regulatory activism”.

cultuurverschillen
Dergelijke wezenlijke endogene cultuurverschillen als die tussen Groot Brittannië en het Europese continent, gelden mutatis mutandis even hard voor de andere eurolanden onderling, zoals steeds opnieuw blijkt.

kwaliteit van de politici
De shock-tactiek van de invoering van een euro als eenheidsmunt (voor-het-blok-zetten), dient in toenemende mate het maskeren van de povere politiek-bestuurlijke kwaliteiten van de eurocraten. Hoge kwaliteit, met inbegrip van morele integriteit, is echter een sine qua non. Een onzalige paradoxale situatie, die weinig hoop op voorspoedige ontwikkelingen biedt. Nu worden alle mislukking en tegenslag soepel en makkelijk op externe en oncontroleerbare fenomenen geschoven – zoals de financiële crises en de Aziatische dreiging als noodzaak om de muntunie overeind te houden – en blijven de politici met hun verantwoordelijkheid voor gebrek aan visie en incompetent handelen, buiten schot.

vaagheid en nevelen zijn troef
De ingebakken systeemfouten van de euro-muntunie draineren ons structureel. Wie er precies van al die weglekkende en verdampende miljarden aan belastinggelden profiteren, blijft in nevelen gehuld. Niemand schijnt nog te weten wat er wanneer en waarom nu weer “gered” dient te worden. Net als bij de aanstellingen en benoemingen van allerlei “eurocraten” op lucratief gesalarieerde posten, is intransparantie ook hier troef.

De Engelsen zien de bui hangen, ze trekken hun Wellingtons aan en steken hun umbrella’s op. Dat is beter dan blijven hozen en straks misschien het zwemvest aan moeten trekken. Zij hebben dat vreemd gewrochte gedrocht dat de Europese Unie intussen is geworden vermoedelijk minder hard nodig dan andersom.

Advertisements

Read Full Post »